Frits Sissing
Tussen Kunst en Kitsch
Tegen beter weten in, stellen we ‘m toch: wat voor pareltje hebben jullie gevonden? Frits blijft even stil. Zal hij dan toch..? “Het leukste mag ik natuurlijk nog niet vertellen. Maar er zit iets van een bekende Nederlandse schilder tussen.” En daar moeten we het mee doen. Frits vindt het persoonlijk geen must om een klapper te maken. “Grote vondsten van grootmeesters zijn bijzonder, maar juist de verhalen blijven mij bij. Vorig jaar bleek een drinkglas een glazen beker uit de zestiende eeuw met 22 namen van Friese adel erin gegraveerd. Ik zie dan voor me hoe dat glas in de kast heeft gestaan. Hoe vaak heeft het niet op het punt van kapot vallen gestaan? Hoeveel kunst is weggegooid omdat de eigenaar niet wist wat het waard was? En hoeveel eigenaren hebben televisie gekeken en gedacht: hé, is dat ding van duizenden euro’s niet míjn prul dat ik voor een prikkie op de rommelmarkt heb verkocht?”
Rommelmarkt
“In de eerste uitzending wordt een typemachine binnengebracht. Niet zomaar een typemachine, maar een met muzieknoten. Deze Melotyp Rechnitz & Co uit 1931 was de eerste typemachine die tijdens het typen ook de notenbalk afdrukte. Daarvoor moest je altijd voorgedrukt papier gebruiken en hopen dat je noot op de juiste hoogte in de balk terechtkwam. Een bijzondere vondst, maar dat is niet wat ík er zo leuk aan vond. De vrouw die hem binnenbracht, had na het overlijden van haar vader samen met haar zeven broers en zussen de schuur opgeruimd. Daarna vroegen ze op een rommelmarkt twintig euro voor de typemachine. Toen iemand negen euro bood, weigerden ze te verkopen, want het was toch echt wel meer dan het dubbele waard. Dat klopt: een bedrag met drie nullen om precies te zijn. Dat vind ik de heerlijkste verhalen. Van mensen die totaal geen idee hebben hoe bijzonder het is wat ze in huis hebben. Ik vind het leuker als mensen verrast worden door de waarde dan als ze bevestiging krijgen omdat ze al vermoedden dat het wat waard was. Hoe groter de verrassing, hoe leuker!”
Een bak aan emoties
“Nederlanders worden geboren met verzamelwoede. In elk huis staan wel spullen waarvan de eigenaar niet weet hoe het er komt en wat het is, maar daar wel nieuwsgierig naar is. Iedereen die een voorwerp meeneemt naar de opnames hoopt natuurlijk een klapper te maken. In het programma krijg je daaromheen leuke informatie over gewone mensen voorgeschoteld. Maar wat volgens mij een belangrijke reden is van het langdurige succes van het programma is de bak aan verschillende emoties die vrijkomt. Je bent blij voor de mensen of baalt dat jij het niet bent als iets waardevol blijkt. Je voelt hun teleurstelling of geniet uit leedvermaak. Je vindt het zielig als het voorwerp van een overleden dierbare is geweest. Of lacht mee als de eigenaar vertelt hoe oerlelijk hij het voorwerp altijd heeft gevonden en het opeens schitterend vindt omdat het hem schathemeltje rijk maakt. Ook de herkenbaarheid siert het programma. Je kunt je identificeren met de mensen die er komen, jij had daar ook met klapperende oren kunnen zitten. Maar de échte reden waarom je het programma kijkt, is omdat je antwoord wil op die ene hamvraag. Wegzappen is geen optie, want je wilt wel weten: is het iets waard of niet?”
Lees hier het interview met Frits over het Musical Awards Gala
Lees hier het interview met Frits over Op zoek naar Mary Poppins
