Damian Lewis
Homeland
Het derde seizoen van het prijswinnende Amerikaanse Homeland
raakt volgens hoofdrolspeler Damian Lewis (Brody) precies de juiste snaar: "Ik
werd heel blij toen ik de scripts las. Het is diep, duister en fascinerend.”
Seizoen drie. De nasleep van de bomaanslag. Een wereldwijde
klopjacht op hoofdverdachte nummer één: Nicholas Brody. Carrie ontkent elke
betrokkenheid en voelt zich enorm schuldig dat ze de aanslag niet heeft kunnen
voorkomen. Betekent de aanslag het eind van hun liefde? Claire Danes: "Ook
zonder dit ‘subtiele’ seintje had Carrie zich heus wel gerealiseerd dat deze
relatie niet zou werken. Carrie en Brody zijn verbonden in eenzaamheid,
gedeelde pijn en frustratie. Een ongezonde, vernietigende verhouding.”
Superwoman
Na een rustiger tweede seizoen moest Danes zich opmaken voor
heftige opnames. "Ik was net bevallen en zat nog in een relaxte mamabubbel. Het
was eng om me weer in Carries manische buien te storten. In dit seizoen is ze
eenzamer en gedesillusioneerder dan ooit. Verwijderd van haar geliefde en
mentor Brody, wordt ze in een hoek gedreven. Maar she will survive, zoals ze
altijd doet. Haar bipolaire aandoening maakt Carrie zwakker en tegelijkertijd
ook sterker. Zonder medicijnen kan ze een soort superwoman-staat bereiken,
zodat ze de wereld kan redden. Als ik die manische toestand moet spelen, raak
ik een soort van high. Na een paar dagen euforisch spelen, ben ik gebroken.”
Diep dal
Damian Lewis noemt dit seizoen heftiger en
hartelozer. "Je zit direct middenin allerlei samenzweringstheorieën en wordt
geconfronteerd met de donkere kant van de karakters. Brody is enorm beschadigd:
fysiek en psychisch gemarteld worden door Abu Nazir, omgaan met
posttraumatische stress, opnieuw een plekje veroveren in zijn gezin en – niet in
het minst – zijn innerlijke conflict om wraak te nemen op zijn eigen land. Het
wordt hem allemaal te veel.” Voor zijn look als voortvluchtige moest Lewis zijn
hoofd kaal scheren. Daar maakte hij zich wel even zorgen over. "Ik was bang dat
ik eruit zou zien als een babymuis; kaal, roze en onaantrekkelijk. Maar mijn
hoofd bleek helemaal niet zo’n gekke vorm te hebben. Behalve dat ik wat
kinderen aan het huilen heb gebracht, ging het prima!”
