Ilse Warringa

Voetbalouders

Wie of wat gaf jou de voorzet voor een serie over voetbalouders?

Allebei mijn kinderen zitten op voetbal, dus ik sta al zo'n vijftien jaar langs de lijn. En gênant genoeg niet altijd in stilte. Ik heb ooit staan schreeuwen naar een grensrechter, die heel onsportief vlagde. Dat vonden mijn kinderen verschrikkelijk en legden me een juich-en schreeuw-verbod op. Toen ik zelf minder blèrde. hoorde ik de dialogen om me heen en dacht ik: dit is eigenlijk gewoon een serie.

De Luizenmoeder was te zien op de publieke omroep, waarom deze transfer naar Netflix?

We zijn de boer op gegaan en Netflix was het meest enthousiast, zo simpel was 't.

Je schreef, regisseerde en hebt een hoofdrol. Lastig, op drie posities spelen?

Het was niet de bedoeling dat ik mee zou spelen, maar Netflix wilde het graag. Toen hebben we Albert Jan van Rees, echt een komedie-regisseur, erbij gevraagd om te helpen met regisseren terwijl ik speelde. Het was soms chaotisch. Ik heb wel meegemaakt dat ik stond te regisseren en dacht: o shit, ik zit zelf in deze scène! Liep ik halsoverkop met m'n regie-leesbrilletje het veld op…

Maar elk nadeel heb z'n voordeel?

Zeker! Het is een voordeel dat de serie qua kern en qua ziel uit één koker komt. Omdat ik het heb geschreven, zag ik al voor me hoe ik het wilde hebben en wat de toon, de sfeer en het gevoel moesten zijn. En het scheelde ook tijd in de montage dat ik bij alle draaidagen ben geweest. Ik wist precies of er nog een betere take kwam en wanneer.

Is de amateurclub een dankbaar speelveld?

Het leuke van zo'n amateurvoetbal-vereniging, en het goede ook, is dat alles en iedereen van onze samenleving daar samenkomt. Welgesteld, mensen met weinig geld, verschillende achtergronden. Dan moet je je als ouders tot elkaar verhouden, want je kinderen zitten samen in een team. En dat botst soms. En ik hou er wel van als het schuurt en een beetje ongemakkelijk is. Daarbij is voetbal echt een sport waar mensen helemaal in losgaan. Dat zie je toch minder bij volleybal of hockey. Het is echt een eigen cultuur.

Is het je doel om mensen een spiegel voor te houden?

Het is niet per se mijn doel, wel vaak de uitkomst. De ouders zijn de kinderen en de kinderen zijn de ouders, dat is de gedachte achter deze serie. De ouders gedragen zich zo kinderachtig en zo niet volwassen. Dat wordt steeds extremer. Was je het vijftien jaar geleden niet eens met de coach dan liet je het erbij. Nu bemoeien ouders zich overal mee.

Er komen bekende gezichten uit De Luizenmoeder voorbij. Werk je het liefst in een vast team?

Ik werk graag samen met mensen die ik al ken omdat je dan door kunt bouwen. Daarbij vind ik Rian Gerritsen en Arnoud Bos twee van de beste acteurs van Nederland. Alle personages zijn uitvergroot, maar ze moeten wel geloofwaardig blijven. En dat kunnen Arnoud en Rian als geen ander. Daarom heb ik ze gevraagd, ik zag het ze echt doen.

Streaming: Voetbalouders op Netflix