Johan en Janneke Jelies
Een huis vol
Ja, elfkoppig, want waar er in het vorige seizoen nog acht kinderen aan de keukentafel zaten, is nu een extra zitje bijgeschoven. Janneke beviel in juni van nóg een meisje: Johni. Vanwaar die nadruk op ‘nog’? Het Tollebeekse gezin telt met Harrie slechts één zoon. Zijn reactie toen ‘ie weer een zusje kreeg? Janneke: “Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en zuchtte: ‘O, nee toch...’ En daarna opgelucht: ‘Blijf ik toch dat speciale, enige jongetje!’”
Rustmomentje
Na (in volgorde van oud naar jong) Jennie, Aida, Jantine, Albertine, Harrie, Carolien, Janna en Williene was ook Johni meer dan welkom. En het belangrijkste: “Ze doet het heel goed, het is een supermeisje.” Johan vult zijn vrouw aan: “Alleen de gebroken nachten maken het zwaar. Plus het feit dat het druk-druk in plaats van gezellig-druk is. Zeker nu het zomervakantie is en de kinderen weer hele dagen thuis zijn.” Dit interview staat daarom om vier uur ‘s middags gepland. Janneke: “Dan is Johan net terug van werk, staat de koffie klaar en hebben we met zijn tweetjes ons rustmomentje van de dag. De kinderen weten dat ze dan even zichzelf moeten vermaken.”
Positivo’s
Het gezin mag dan wel groot zijn, zo voelde het lang niet. Janneke: “Dat besef komt eigenlijk nu pas. De oudste kinderen worden ook écht ouder. Ze vliegen steeds vaker uit, wat zorgt voor meer geregel. Mijn moeder zei altijd: ‘Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen.’ Nou, dat herken ik wel.” Ondanks die organisatie, loopt het huishouden als een tierelier en er wordt zelden gemopperd. Johan: “Als ik negatief ben, neem ik het gezin daarin mee. Daarom probeer ik altijd vrolijk te zijn, dat houdt de kids ook happy. Het is toch aapie ziet, aapie doet.”
Lange leve de wasmachine
Al bijna drie jaar kunnen Een huis vol-fans genieten van de avonturen in het gezin Jelies. En alleen de écht oplettende kijker ziet tussen het toen en het nu een miniem verschil... Janneke: “In het begin ging ik met de stoffer langs elke hoek en kier van het huis. Maar zo extreem ben ik niet meer.” Johan valt zijn vrouw bij: “En toch is het hier altijd netjes. Als je het huis met zo’n groot gezin niet bijhoudt, dan is het einde zoek, hoor! Sterker: als de wasmachine verstek laat gaan, dan bel ik niet de monteur of ga ik zelf kijken wat er mankeert. Nee, dan koop ik meteen een nieuwe. Hij mag en kán gewoon niet stilstaan.”
Zelfvertrouwen
De aanwezigheid van de camera’s heeft Janneke de afgelopen drie jaar goed gedaan. “Ik ben een stuk zelfverzekerder geworden. Vroeger kon ik me nog afvragen of ik het allemaal wel goed deed. Nu niet meer. Ik krijg zoveel bevestiging van de kijkers. Ze zijn ontzettend lief en dat doet me heel goed.” Verder is niks een geheim, alles mag gefilmd worden. Of, nou ja, bijna alles… “Alleen op zondag is de crew niet welkom”, legt Johan uit. “Niet alleen vanwege onze geloofsovertuiging, maar ook omdat er dan niet zoveel te zien is.” Grinnikend: “Ik ga dan naar de kerk en lig verder languit op de bank. Nou, daar is weinig spectaculairs aan...” Of het tweetal inmiddels aan de camera is gewend? Bij de man des huizes bestaat daar geen twijfel over: “Ik vind het fan-tas-tisch. Hopelijk gaat dit nog jaren door!”
