Rowan Atkinson
Maigret Sets a Trap
Niemand minder dan Rowan Atkinson speelt de legendarische
Franse detective Jules Maigret in de film Maigret Sets a Trap, gebaseerd op de
bekende detectives van Georges Simenon.
Om een pijp op gang te houden, kun je het beste tijdens het
nemen van een trekje met één vingerkootje het gat afdekken. Zo krijgt de tabak
een meer gerichte luchtstroom, waardoor deze sneller opgloeit. Een wijsheid uit
een andere tijd? Nee hoor, vanaf juli wordt er flink gepijpt bij BBC First. Niemand
minder dan Rowan Atkinson stopt dan de pijp in twee verfilmingen van de
Maigret-detectives van George Simenon. Echt nieuw was dat pijproken niet voor
Atkinson, vertelt hij in Londen. Welbespraakt, doch een tikkie stotterend: "Het
was geen verantwoorde hobby, maar toen ik een jaar of 21 was, rookte ik pijp
als ik vrienden in oude vrachtwagens naar evenementen reed. Dat rijbewijs voor
zware voertuigen heb ik nog steeds, maar ik heb al 25 jaar niet in zo’n ding
gereden. Oh boy, dacht ik er destijds uit te zien als een ware trucker. Maar
goed, voor deze rol was het een extra kwaliteit om pijp te kunnen roken.”
Mr. Bean
U kent Atkinson als Lord Blackadder of - waarschijnlijker -
nog beter als Mr. Bean. Een selfmade miljonair met als voornaamste wapen zijn
rubberen gezicht. De 61-jarige Brit speelde wel serieuze rollen, maar die zijn
op anderhalve hand te tellen. Atkinson had al veel Maigret-romans gelezen toen
hij gevraagd werd voor deze rol. "In eerste instantie was ik beducht, want al
die voorkennis maakt het spelen van zo’n rol niet per se eenvoudiger. Ik heb me
altijd comfortabeler gevoeld bij rollen die mijlenver bij me vandaan stonden.
Masker op, een mal accentje aanmeten en gaan! Jules Maigret ligt dichterbij
mijn persoonlijkheid dan welke rol dan ook. In principe was ik niet toe aan
iets serieus, maar zeventig procent van de tv-series tegenwoordig is
bloedserieus. Dus als je werk wil, kun je je maar beter toeleggen op die kant.”
The Killing
"Die serieusheid was niet de uitdaging, maar het feit dat
Maigret zo gewoontjes is. Hij heeft geen slepend been, geen lispel en hij houdt
niet van groteske opera. Het enige wat hij heeft, is zijn pijp. Ik heb nog
nooit zo’n onopvallende man gespeeld. In de boeken komt hij over als een
stevige ex-rugbyspeler die behoorlijk in de weg kan staan. Ik ben vrij lang,
maar geen grote kerel. Wat ik heb geleerd van series als The Killing, is dat je
als kijker moet investeren in de hoofdrolspeler. De detective moet sympathiek
genoeg zijn zodat de kijker hóópt dat je de zaak op gaat lossen. Als je ‘m niet
leuk vindt of niet gelooft, dan ga je het verhaal nooit interessant vinden.”
Parijs vs Boedapest
Om het Parijs van de jaren 50 na te bootsen, is de film
opgenomen in Boedapest. Een logische keuze als je nadenkt over de factor geld,
maar dat was niet de enige reden, zegt Atkinson: "Het is makkelijker om het
oude Parijs in Boedapest te ensceneren dan in Parijs zelf. Je kan er wel keien
vinden in het straatbeeld, maar geen straatkeien waar gras tussen groeit.
Misschien zijn de Hongaren niet blij met deze vorm van citymarketing, maar in
hun hoofdstad kan dat wel.” Echt leuk heeft Atkinson het niet gehad op de set,
maar dat ligt volgens hem absoluut niet aan Maigret: "Het probleem is dat ik
opnames al mijn hele leven als stressvol ervaar, bij welke rol dan ook. Daardoor
mis ik een bepaalde affectie bij het spelen van een rol. Over het eindresultaat
kan ik oprecht tevreden zijn hoor, daar niet van. Maar het spélen… Zelfs toen
we Mr. Bean’s Holiday opnamen in Frankrijk: een beproefd concept met vier weken
Parijs, vier weken in de Provence en vijf weken aan de Côte d’Azur. Je zou
denken dat er een hoop te lachen valt, maar zo herinner ik me die periode niet.
De rol die ik het minst haatte was Blackadder, maar dat had er vooral mee te
maken dat het een goed team was. Daar kon ik het geestig zijn soms even een
kwartier overlaten aan Stephen Fry, Hugh Laurie of Tim McInnerny. Die gedeelde verantwoordelijkheid
heb ik zwaar gemist bij de rest van mijn loopbaan.”
