Ruben van der Meer
Papadag
Een cokesnuivende dj (Hassan Slaby), een brave neuroot (Guido Pollemans), een werkloze bankier van middelbare leeftijd (Hajo Bruins), een kibbelend homostel (David Lucieer en George Tobal) en een norse elektricien (Ruben van der Meer) vinden elkaar bij de zandbak in een park. Hun gemene deler is dat ze jonge kinderen hebben (of willen) en dat ze daar ieder op hun eigen manier mee dealen. Dat levert bosjes hilarische momenten op natuurlijk, maar wat overheerst is de tragiek van mannen die het vaderschap onderschatten. Zo probeert Ruben van der Meer zich als Ronnie groot te houden te midden van zijn bouwvakkende collega’s. Hij vond het niet de moeilijkste rol van zijn leven: “Nee, alhoewel ik weinig van elektriciteit af weet. Ik ben niet die method actor die dan een jaartje de boeken induikt om zijn LTS-diploma te halen. De rol sprak me aan. Simpele, gewone man die probeert een beetje rond te komen. Zeker in de bouw creëert het hebben van kinderen direct een spanningsveld. Als je ineens van je vrouw een dag vrij moet nemen voor papadag. Nou ja, dat kan leuke scènes opleveren. Deels kan ik me wel in Ronnie en hoe hij met zijn kinderen omgaat herkennen. Hij is veel met zichzelf bezig. Hij moet natuurlijk veel werken om rond te komen en dan gaat hij ook nog voor zichzelf beginnen, zodát hij die dag vrij kan nemen. Geen besef van wat dat inhoudt, een dag met de kinderen. Terwijl hij eigenlijk zijn administratie moet doen. Dat kan hij natuurlijk helemaal niet, dus het wordt alleen maar erger. Dan wordt hij norser en botter. Dat zal ik zelf niet zo snel hebben tegen mijn kinderen.”
Heb je dan nooit van die ‘Nú even niet’-momenten á la Sjors van de Cup-a-Soup-reclames?
“Haha, dat valt wel mee. Ik heb een vrij beroep, althans dat was het ooit. Afgelopen jaar was ik erg druk, nu ben ik weer rustig. Er is weinig regelmaat, al probeer ik die er wel in te krijgen altijd. Ik hou ervan om met de kinderen naar het zwembad te gaan, daarna een patatje te halen. Leuke dingen met ze doen, dat moet je erin houden. Ik denk dat ik wel een leuke vader ben. Laatst waren ze naar de Lama’s in de Ziggo Dome. Ik heb ze zien genieten, haha. Ik vloog over het publiek als Supergabber, op twintig meter hoogte en dat vind ik dan toch enger dan ik durf toe te geven, maar ja, je zit toch in je rol. Zij zwaaien gewoon vanaf beneden: ‘PAPAAA!’ Haha, dat is mooi. Helemaal niet bezig met dat ik een rol aan het spelen ben.”
Er zitten best wat scherpe onderwerpen in Papadag. Is het een realistische weergave?
“Dat vind ik wel. We hadden ieder onze teksten, maar ook ruimte voor spontane reacties. Je zit toch in een groep met zes mannen die in het park zitten. Dan is het niet om de beurt wat zeggen, je kan niet gaan zitten wachten op je zinnetjes. Die ruimte om het realistisch te benaderen is belangrijk. Het zijn echte dagelijkse problemen met baby’s. Ik ken dan geen dj’s die een baby hebben gekregen, maar die zullen er zeker zijn. Of een soortgelijk iets.”
