Tijl Beckand
De verraders
Laten we bij het begin beginnen...
“Oké. Een bont gezelschap van achttien BN’ers komt aan in een onheilspellend kasteel. Niemand weet waar hij of zij aan begint. De titel van het programma en het adres waar ze zich moeten melden, is de enige informatie die ze hebben. Ze stappen onbezonnen dat kasteel in.”
En komen er huilend weer uit?
“Ik kan aan het eind van de rit zonder te overdrijven hooguit twee mensen aanwijzen die niét hebben gehuild.”
Hoe lang blijven de BN’ers onwetend?
“In het kasteel wordt de groep naar de zogenaamde Ronde Tafel gedirigeerd. Hier krijgen ze pas te horen dat ze met acht missies een pot kunnen vullen van vijftig kilo zilver. Maar alleen de drie finalisten maken kans op de pot met zilver. Daar kom ik straks nog op terug.”
Is goed. Wanneer komen de Verraders op de proppen?
“In een Illuminati-achtige setting, aan een grote ronde tafel, vraag ik de groep de ogen dicht te doen. Ik wijs drie verraders aan door mijn hand op hun schouder te leggen. De overige vijftien BN’ers zijn vanaf nu zogenaamde getrouwen. Op dat moment is het spel begonnen. Iedere aflevering gaat de groep op missie om die pot met zilver te vullen. Daarna gaan ze aan die Ronde Tafel, waar het allemaal begon, in overleg: wie is een verrader?”
En dan volgt een stemronde?
“Als groep, inclusief verraders, moeten ze elke keer tot een beslissing komen en één persoon aanwijzen als verrader. Die ligt uit het spel en moet het kasteel onmiddellijk verlaten. Ook als het geen verrader is. ‘s Nachts komen de verraders nog eens bij elkaar om iemand te vermoorden en vliegt er dus nóg iemand uit. Het gaat op deze manier hard met het uitdunnen van de groep.”
Dus je kunt er door je eigen groep uitgegooid worden?
“Ja, er worden psychologische spelletjes gespeeld waar je gek van wordt. Een getrouwe kan smeken wat hij wil – ‘Maar ik ben gewoon een van jullie!’ – maar als de rest denkt dat hij een verrader is, kan hij zijn koffers pakken. Zelfs de verraders onderling kunnen niet op elkaar bouwen. Want als de groep op verrader Pietje zit, dan zegt verrader Marietje om zichzelf te redden zonder scrupules: ja, ik vind Pietje ook verdacht. En dat doet wat met Pietje, hoor. Hij staat machteloos.”
Niemand is dus te vertrouwen?
“De hele groep naait elkaar de hele tijd. Het is één grote mindgame en een heftig psychologisch spel. Iedereen staat continu onder extreem hoge druk, want het kan elke nacht voorbij zijn.”
Wat is jouw rol?
“Ik weet precies wat er bij wie speelt, dus ik stuur het gesprek aan de Ronde Tafel soms een beetje bepaalde kanten op. Ik weet het als iemand iets op zijn lever heeft, dus daar prik ik even in. Want het moet eruit. Het is mijn taak om binnen de groepsdynamiek mensen aan te zetten en die rol ligt me aardig. Ik zie mezelf als de sommelier van dit programma; ik zorg voor de juiste wijn bij het hoofdgerecht.”
Zou je niet nog ergens op terugkomen?
“De drie mensen die de strijd overleven en dus nooit verbannen of vermoord zijn, mogen de berg zilver verdelen. Maar ze staan voor een dilemma: twee van hen mogen één persoon buitensluiten. Als Piet en Marjan bepalen dat Els niet meer mee mag doen, moet Els een stap naar achter zetten. Dan schrijven Piet en Marjan op een briefje of ze willen verraden of delen. Zijn er twee delers, dan wordt de pot verdeeld. Is er één verrader, dan krijgt die de pot. Zijn er twee verraders? Dan gaat de hele pot toch nog naar Els! Het psychologische spel gaat tot de laatste seconde door.”
