Wim Kieft
Het Perfecte Plaatje Op Reis
Wim Kieft! Hoe kwamen zij van Het Perfecte Plaatje bij jóú terecht, Wim?
Geen idee, dat moet je aan hen vragen. Ik word weleens vaker voor iets gevraagd, maar het moet wel een beetje niveau hebben wil ik ergens ja tegen zeggen. Het Perfecte Plaatje ben ik gaan terugkijken en ja, dat leek me wel een leuk programma om aan mee te doen.
Waar zeg je nee tegen?
Ik ga niet in spelletjes zitten waarin ik me moet verstoppen. En proberen om zonder eten in leven te blijven zie ik ook niet zitten. Het moet echt leuk en integer zijn, wil ik ergens aan meedoen. En de mensen met wie het is, moeten me liggen. In dit geval zaten er een paar aardige namen tussen. Al moet ik zeggen dat ik niet iedereen kende, omdat ik natuurlijk al wat ouder ben. Ik volg de tv niet meer zo erg.
Het was ditmaal in Italië. Bekend terrein voor jou.
Nou nee, het was in de Dolomieten en dat is een deel van Italië waar ik nog nooit was geweest. Ik mag niet veel vertellen over het verloop van het programma, maar het was erg koud!
Had jij al iets met fotografie, voor je hieraan besloot mee te doen?
Nee. Ik maakte natuurlijk weleens foto's, maar met de telefoon. En fotografie blijkt toch wel wat meer in te houden, weet ik nu. Zeker met een echte camera.
En wat heb je zoal geleerd?
Dat foto's een bepaald perspectief moeten hebben, dat je rekening moet houden met het licht, dat je moet scherpstellen. Maar goed, dat krijg je spelenderwijs wel een beetje onder de knie. En ik weet niet of ik een natuurtalent ben, maar op een gegeven moment begreep ik het wel enigszins. Het waren trouwens heel goede camera's waarmee we werkten. Daarmee lukt het ook nog wel als-ie op de automaat staat. Een enthousiaste hobbyfotograaf ben ik niet geworden, maar ik let nu wel wat meer op bepaalde dingen, als ik met m'n telefoon een foto maak. Ik kijk iets beter naar het licht en het perspectief.
Wat was vroeger, toen je nog voetbalde, jouw verstandhouding met fotografen?
Ik hield er nooit zo van om uitgebreid te poseren. Dan had je een interview gedaan, voor een of ander blad, en dan kwam er altijd nog een fotosessie achteraan. Dat vond ik een van de minder leuke kanten van het vak. De mooiste foto's die ooit van mij zijn gemaakt, waren toch altijd wel de foto's waarvoor je niet speciaal iets hoefde te doen. Als een fotograaf je op een goeie manier pakte in een actie, zeg maar.
Gelsenkirchen 1988, de goal tegen lerland!
Bij voorbeeld. Als ik zo'n foto zie, voel ik nog steeds de pure emotie van het moment dat ik dat doelpunt maakte. Dat is voor mij veel waardevoller dan iets geposeerds. Ik snap dat een fotograat af en toe iets anders wil dan een standaard portret, maar ik ben nou eenmaal geen fotomodel. Dat is de aard van het beestje.
Het Perfecte Plaatje Op Reis - Vanaf woensdag 21 mei om 20.30 uur op RTL 4
